Birkaç Rastgele Sayfa ve Bir Fincan Zaman

Bazen en büyük maceralar, pencerenin pervazında güneşin toz taneciklerini dans ettirdiği o sakin anlarda gizlidir. Bavulumuzu kapatıp yola çıkmış gibi görünüyoruz belki dışarıdan, ancak bu köşede yazılanlar, şehrin ritmine ayak uydurmaya çalışan, nefes almayı unutmuş ruhların küçük molaları. Burası, büyük bir keşif rotasından çok, kendi içimizdeki labirentte kayboluşumuzun kaydı.

Geçenlerde İstanbul’un o nemli, taş dokulu bir arka sokağında bulunmuştuk. Ne büyük bir tarihi anıt, ne de beklenmedik bir manzara. Sadece birkaç nesil önce kullanılan, üzeri nemli bir çöp kovası ve hemen yanında, ömrünü doldurmuş gibi duran, ama hala sıcaklığını koruyan bir çay ocağı. Yaşamın en yalın gerçeği değil mi bu? Sürekli o büyük, mükemmel kareyi yakalama telaşındayken, bu küçük, ihmal edilmiş detaylar oluyor da bizi durduruyor. Bu kaçamaklar, filtreye sığmayan, aceleye gelmeyen anılar.

Ritüellerin Gizli Dili

Bizim için hayat, büyük olayların toplamı değil; küçük, birbirini takip eden ritüellerin ağıdır. Sabahın ilk ışıklarıyla demlenen o koyu kahve, eski bir plak çaldığında duyulan cızırtı ya da bir sonraki durağa ulaşmadan önce gözlemlenen o yağmurun zemine vuruşu... Bunlar, sanki vücudumuzun hafızasına kazınmış sesler gibi.

Bu yazıyı yazarken de aynı şey oluyor sanki. Bir tür akustik kayda dönüştürülüyor her şey. Attığım o keskin kareler, durağan bir anı dondurur. Ama bu yazı… bu, o anın yankısını yakalamaya çalışmak. Sanki fotoğraf makinesi yerine, ruhumun içindeki o eski, ağır film makinesiyle çalışıyorum. Her kelime, bir pozlama süresi kadar düşünülmüş, bilinçli bir ağırlığa sahip olmalı.

Örneğin: Dün öğleden sonra, bir pasajın ortasında durmuştuk. Yoğun bir kalabalık, herkes kendi varoluş mücadelesini veriyordu. Ben de hemen en çarpıcı kompozisyonu bulma baskısıyla karşı karşıya geldim. Ama sonra fark ettim; en güzel kare, o telaşın tam ortasında, sanki hiçbir şey olmamış gibi, sakinleşmiş bir yaşlı kadının elindeki ince çay bardağıydı. O bardağın kenarındaki suyun buğusu, dışarıdaki kaosa karşı koyan kendi küçük mabedini yaratmıştı. İşte o an, acele etmenin lüksümüz olmadığını bir kez daha anlıyoruz.

Yokluğun Varoluşu

Belki de bizi bu yolculuğa sürükleyen şey, "bulmak" eylemi değil, aynı zamanda "kaybetme" ihtimalinin bilinçli kabulüdür. Bir sonraki kareyi beklemek, bir sonraki kafein vuruşunu beklemek, bir sonraki beklenmedik karşılaşmayı beklemek... Bu bekleme hali, en gerçek maceradır.

Bu yazılar da benim için bir nevi not defteri gibi. Bir tür "o anki hissi kaydetme" altına alınmış bir günlük. Ne oldu, bunu anlatmak yetmiyor. O hissin ağırlığını, dokusunu, kokusunu da aktarmak lazım. Ve bu, kelimelerin sınırlarını zorluyor.

Şimdilik bu kadar. Gözümün önündeki o eski bisikletin tekerleğini çevirme sesini kulağımda çınlatarak, bu kısa kesiti burada bırakıyorum. Herkes kendi ritminde bir sonraki kareye, bir sonraki fincana doğru ilerliyor. Ve bu yolculuk, hep böyle küçük, gözden kaçan detaylarda gizli kalmaya devam ediyor.